าหูรู้ว่าเขาควรทำอะไร และควรจะอยู่ข้างใครเพื่อให ห้ได้กินเนื้อ!
ครั้นแม่เฒ่าจางเห็นว่าจางต้าหูที่เคยเชื่อฟังคำพูดของนางมาโดยตลอดได้กระทำเช่นนี้ นางจึงเริ่มกรีดร้องอย่างโหยหวน “เหตุใดข้าต้องประสบเจอแต่ความเศร้าหมองเช่นนี้ ครอบครัวข้าโชค คร้ายยิ่งนัก ข้าแก่ชราเพียงนี้ยังไม่พบเจอความสุขเลย และลูกชายที่ข้าคลอดออกมาก็ยังไร้ประโยชน์และเป็นลูกอกตัญญู!”
ใบหน้าของจางต้าหูเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับขาวหลังจากที่ได้ยินคำของแม่เฒ่าจาง
เขามักจะรู้สึกว่าตนเองเป็นคนไร้ค่า ยิ่งมารดาพูดกล่าวมันต่อหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ มันก็ยิ่งกระตุ้นความคิดในใจของเขาในระดับหนึ่ง
ใบหน้าของจางต้าหูหม่นหมองลงฉับพลัน เขาลุกขึ้นทันทีและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว!
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการฟังคำพูดของแม่เฒ่าจางอีกต่อไป
แม่เฒ่าจางถึงกับตกตะลึง นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าจางต้าหูไม่แม้แต่จะฟังคำของตนด้วยซ้ำ!
มุมปากของจางซิ่วเอ๋อโค้งขึ้นเล็กน้อย…
“เป็นเพราะเจ้าที่ทำให้เขาสับสนเช่นนี้ นังสารเลว!” หลังจากแม่เฒ่าจางพูดจบ นางก็หยิบไม้กวาดที่วางอยู่หน้าประตูฟาดใส่หน้าของแม่โจว
จางซิ่วเอ๋อพุ่งตัวออกไปทันที!
จางซิ่วเอ๋อใช้กำลังทั้งหมดของนางผลักแม่เฒ่าจางลง
