น ดังนั้นเขาจึงไม่มีความเห็นเกี่ยวกับมัน และแน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้สนใจที่จะคิดเรื่องนี้เช่นกัน
แต่แม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินได้เห็นสินสอดทองหมั้นอันใจกว้างด้วยตาของพวกเขาเอง ในเวลานี้หัวใจของพวกเขาต่างร้อนรน สิ่งของดี ๆ เช่นนั้นมันควรเป็นของพวกเขา แล้วจางซิ่วเอ๋อจะเก ก็บสิ่งของทั้งหมดไว้เพียงคนเดียวได้อย่างไร?
“ต้าหู! นังสารเลวแม่โจวกับนังตัวขาดทุนจางซิ่วเอ๋อมันมอบความสุขใดให้แก่เจ้า? ทีนี้รู้หรือยังว่าควรต้องพูดคุยกับพวกมันอย่างไร?” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างโกรธเคือง
เมื่อเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าจาง จางต้าหูผู้นี้ทำได้เพียงก้มหน้าลง เขาไม่กล้าที่จะโต้ตอบแม้เพียงครึ่งคำ
แต่ยิ่งจางต้าหูเป็นเช่นนี้ แม่เฒ่าจางยิ่งโกรธมากขึ้น
“ข้าต้องตรากตรำอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูเจ้ามา แล้วยังต้องกัดฟันให้เจ้าได้ตบแต่งกับภรรยาอีก แต่ตอนนี้เจ้ารู้เพียงวิธีที่จะปกป้องเมียตนเองและลูกที่ให้กำเนิดมาเท่านั้น! แล้วใน นหัวใจของเจ้ามีแม่เช่นข้าอยู่บ้างหรือไม่?” เมื่อกล่าวออกมาเช่นนี้ แม่เฒ่าจางเริ่มคร่ำครวญ
“อวี่หมิน เหตุใดข้าจึงต้องอยู่อย่างยากลำบากเช่นนี้ เหตุใดข้าจึงให้กำเนิดสิ่งที่ไร้ศีลธรรมเช่นนี้ออกมา หากวันนั้นข้ารู้ ข้าคงบีบคอมันตั้ง
