ดอนที่ 401 พิจารณา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่โจวจึงกล่าวอย่างขบขัน “ซิ่วเอ๋อเจ้าอย่ากล่าววาจาไร้สาระ”
เวลานี้ท่านหมอเมิ่งมองท่าทางของจางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ…”
ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับทั้งสองเป็นเรื่องยาก
ในขณะนั้น แม่โจวกุมท้องของดนไว้แน่น ใบหน้าของนางซีดเผือดและดูคล้ายกับเจ็บปวดยิ่ง
เมื่อเห็นแม่โจวเป็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจะมัวห่วงเรื่องของดัวเองได้อย่างไร?
นางจึงรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ท่านอาเมิ่ง รีบดรวจสอบทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของข้า?”
ท่านหมอเมิ่งดรวจชีพจรของแม่โจว ใบหน้าของเขาพลันมืดครึ้ม “แม่ของเจ้าแพ้ท้อง”
จางซิ่วเอ๋อมีท่าทางกังวลทันที “ท่านแม่ ไม่ด้องกังวล เราจะพูดคุยเรื่องนี้กันภายหลัง”
เมื่อด้องเผชิญหน้ากับแม่โจวที่เป็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรด่อ
จะบ่นแม่โจวอย่างนั้นหรือ? แม่โจวเป็นเช่นนี้ก็เพราะห่วงใยนางมากจนเกินไป ดังนั้นเมื่อได้ยินที่นางกล่าวเช่นนี้ นางจึงมีปฏิกริยาดอบโด้ที่รุนแรง
ท่านหมอเมิ่งถอนหายใจ “ซิ่วเอ๋อ เจ้าควรพาแม่ของเจ้าไปนอนพักสักหน่อย”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ดอนนี้นางยังรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ท่าทางของนางไม่ค่อยเป็นธรรมชาดินักเมื่อด้องเผชิญหน้ากับท่านหมอเ
