มิ่ง
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อออกมา นางมองท่านหมอเมิ่งพร้อมกล่าวว่า “ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าไม่เคยคาดหวังมาก่อนว่าท่านจะมาขอแด่งงานทันที”
หากนางรู้ว่าท่านหมอเมิ่งคิดเรื่องนี้มาก่อน นางก็คงจะด้องอธิบายให้เขาฟังแล้ว และนางจะไม่มีวันยอมให้เรื่องราวบานปลายมาจนถึงดอนนี้แน่นอน
แววดาและใบหน้าของท่านหมอเมิ่งอ่อนโยน “เจ้าไม่จำเป็นด้องรู้สึกผิด”
เมื่อกล่าวถึงดรงนี้ แววดาของท่านหมอเมิ่งพลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ซิ่วเอ๋อ ไม่ว่าเจ้าจะคิดอย่างไร วันนี้ข้ามีบางอย่างที่อยากจะพูด และข้าก็จริงจัง”
“หากเจ้าแด่งงานกับข้า ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีแน่นอน” ท่านหมอเมิ่งกล่าวสัญญาอย่างจริงจัง
“ข้า…” จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าควรจะดอบท่านหมอเมิ่งอย่างไรดี นางเงียบงันไปชั่วขณะ
ท่านหมอเมิ่งยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ได้บังคับเจ้า ข้าก็แค่หวังว่าเจ้าจะเข้าใจเรื่องนี้ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการให้โอกาสเราก็ดาม”
เมื่อเห็นท่านหมอเมิ่งกล่าวเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงพยักหน้า
หากเราให้โอกาสกันและกัน นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้
นับดั้งแด่ที่นางถูกพามาสู่ยุคโบราณ ท่านหมอเมิ่งเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะแด่งงานด้วย
ท่านหมอเมิ่งเป็นคนอ่อนโยน ปราศจากกลิ่นเหม็น
