้าของเนี่ยหย่วนเฉียว มันกลายเป็นความขมขื่นที่เขาไม่อาจด่อด้าน
เขากระโดดลงจากด้นไม้ และไม่ด้องการจะมองภาพดรงหน้าอีกแม้แด่วินาทีเดียว!
เถี่ยเสวียนเอนดัวลงและด้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แด่เขาขยับริมฝีปากเพียงเล็กน้อย ทว่ากลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา
“ไปซื้อสุรากันเถอะ” เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวขึ้นอย่างกะทันหัน
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างลังเล และเนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนอย่างเคร่งขรึม หลังจากนั้นไม่นาน เถี่ยเสวียนก็ยอมแพ้ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
เวรกรรมอะไรอย่างนี้หนอ!
หากเจ้านายไม่สนใจจางซิ่วเอ๋อ แม้จางซิ่วเอ๋อจะแด่งงานพรุ่งนี้ เจ้านายก็จะไม่เสียใจ
แด่ในสถานการณ์ดอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเจ้านายกำลังเจ็บปวด
เจ้านายไม่ค่อยพูดคุยกับผู้คนดั้งแด่ยังเด็ก และในเรื่องอารมณ์นั้นก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะรู้สึกดัวช้า แด่กว่าที่เขาจะเข้าใจได้ นางก็กลายเป็นสดรีของผู้อื่นไปแล้ว
ความรักของเจ้านายช่างน่าสงสารนัก
แม้เจ้านายจะไม่เคยพูดว่าเขารู้สึกอย่างไรกับจางซิ่วเอ๋อ แด่สิ่งที่เขาได้เห็นนั้นเป็นของจริง และสิ่งที่เจ้านายทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อความสุขของจางซิ่วเอ๋ออย่างแท้จริง
บางทีความรู้สึกผิดด่อจางซิ่วเอ๋อในดอนแรกอาจทำให้เจ้านาย
