ล่วงเกินใด ๆ อีกต่อไป
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งพร้อมกับลอบถอนหายใจเบา ๆ
“ชุนเถา พาซานหยาออกไปเล่นด้านนอกก่อน” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
เด็กไม่ควรได้ยินถ้อยคำบางคำ
จางชุนเถาลอบสงสัยเล็กน้อย นางต้องการอยู่ในบ้านเพื่อดูสินสอดทองหมั้นของท่านหมอเมิ่งที่มอบให้พี่สาวของตน จางชุนเถาไม่ได้คิดจะเอาของเหล่านี้เป็นของตน นางกับจางอวี่หมินนั้น แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
นางมีความสุขกับจางซิ่วเอ๋อมาก และตอนนี้นางก็สงสัยว่ามันมีอะไรบ้าง
แต่เพราะจางซิ่วเอ๋อกล่าวออกมาเช่นนั้น จางชุนเถาจึงไม่อาจอยู่ต่อได้ นางจึงพาจางซานหยาออกไปด้านนอก
แม่โจวถามด้วยความสงสัย “ซิ่วเอ๋อ เจ้าจะทำอะไรหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวและท่านหมอเมิ่งด้วยความลังเลใจ
นางรู้ว่านางไม่ควรพูดคำเหล่านี้ ซึ่งมันจะทำให้คนสองคนไม่มีความสุขอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง และมันจะทำให้ทุกคนรู้สึกแย่
แต่มีบางอย่างที่นางต้องพูด
จางซิ่วเอ๋อคิดอย่างนั้น นางกัดฟันพร้อมเอ่ยคำ “ท่านแม่ ท่านอาเมิ่ง”
“ซิ่วเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงเรียกท่านอาเมิ่งอยู่ล่ะ?” แม่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้การแต่งงานได้รับการยอมรับแล้ว และมันจะเป็นไปไม่ไ
