ด้ที่ท่านหมอเมิ่งจะเป็นอาของจางซิ่วเอ๋อ
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋ออย่างมีความหวัง เห็นได้ชัดว่าจางซิ่วเอ๋อสามารถเปลี่ยนคำเรียกของเขาได้
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “ข้าขอโทษ”
คำขอโทษอย่างกะทันหันนี้ทำให้ท่านหมอเมิ่งและแม่โจวตกตะลึงเล็กน้อย
แม่โจวถามอย่างเร่งรีบ “ซิ่วเอ๋อ? เป็นอะไรไป? เจ้าขอโทษทำไม?”
เมื่อเห็นว่าแม่โจวกังวลมาก จางซิ่วเอ๋อจึงลดเสียงลง แต่นางยังคงแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างชัดเจนว่า “ท่านแม่ ข้าไม่อาจยอมรับสินสอดทองหมั้นเหล่านี้ได้”
หลังจากพูดเช่นนี้ แม่โจวผงะไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้คาดหวังว่าจางซิ่วเอ๋อจะพูดเช่นนี้
รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านหมอเมิ่งหุบลงเล็กน้อยเช่นกัน
แม่โจวรู้สึกว่าบรรยากาศทั้งหมดดูแปลกประหลาด จึงกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า “ซิ่วเอ๋อ เด็กน้อย ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดถึงท่านหมอเมิ่ง เจ้ามั่นใจได้เลยว่าจะไม่มีใครย้ายสินสอดทองหมั นนี้ไปที่อื่น และมันจะเป็นของเจ้าพร้อมกับของตระกูลเมิ่งด้วย”
เห็นได้ชัดว่าแม้แม่โจวและจางซิ่วเอ๋อจะกล่าวเรื่องเดียวกัน แต่พวกเขาไม่ได้หมายความถึงสิ่งเดียวกัน
เมื่อท่านหมอเมิ่งได้ฟังคำ
