้าเข้าไป แล้วหลีฮวาผู้นี้จะกลายเป็นอะไร?”
นางหลินเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ “แน่นอนว่าหลีฮวาเป็นภรรยาของลูกชายข้า อย่างเจ้านั้นมากที่สุดก็เป็นได้เพียงเมียรอง!”
นางหลินพูดออกไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อนางหลินพูดกล่าวเช่นนี้ นางก็ตระหนักบางอย่างได้ ใช่แล้ว หากจางซิ่วเอ๋อเป็นเพียงเมียรองในบ้านของนาง มันก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดนัก
แม้จางซิ่วเอ๋อจะเกลียดนาง แต่อย่างไรแล้วนางก็เป็นแม่สามี ซึ่งนางจะจัดการกับจางซิ่วเอ๋อผู้นี้อย่างไรก็ได้มิใช่หรือ?
และนางยังได้ยินว่าการค้าของจางซิ่วเอ๋อเป็นไปด้วยดี จางซิ่วเอ๋อย่อมสร้างเม็ดเงินเป็นกอบเป็นกำได้ การที่พาจางซิ่วเอ๋อแต่งงานเข้าบ้าน ย่อมไม่เป็นเรื่องเสียหายแน่นอน
ที่สำคัญที่สุด หากลูกชายของนางได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อมาอยู่ในบ้าน เขาย่อมกลับมาบ้านในเร็ววันใช่หรือไม่?
ยิ่งนางหลินคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของตนยอดเยี่ยมมากเท่านั้น
จางซิ่วเอ๋อแทบจะถ่มน้ำลายรดใบหน้านางหลิน “นางหลิน เจ้ายังมียางอายหรือไม่? ข้าพูดไปแล้วว่าข้าเกลียดชังตระกูลหลินของเจ้า! ต่อให้เจ้าคุกเข่าลงบนพื้นและขอร้องให้ข้าแต่งงานเข้าตระกูลเจ้า ข้าก็ไม่มีวันแต่งงาน!”
นางหลินถึงกับเผย
