ี้ แม้ว่านางต้องการจะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ เหตุใดจึงต้องยอมมอบของสิ่งนี้ให้กับจางอวี่หมินด้วย?
“เอาคืนมาให้ข้า! ฮึ่ม ท่านอาเล็ก ท่านยังเป็นสาวสะพรั่งถึงวัยที่จะแต่งงาน แต่ตอนนี้กลับกล้าขโมยของในที่แจ้ง เรียกว่าไร้ยางอายหรือไม่? ไม่กลัวงั้นหรือว่าจะไม่สามารถแต่งงานได้?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเย้ยหยัน
“แล้วเจ้าไม่เหมือนกันหรือ? เจ้าก็กำลังจะแต่งงาน แต่เหตุใดจึงขโมยของของข้า?” จางอวี่หมินเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกล่าวพูด
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าขโมยของของข้า นี่คือของหมั้นของข้าไม่ใช่ของเจ้า แล้วเจ้ายังตั้งใจฉกฉวยมันไป หรือว่าเจ้ารู้สึกชื่นชอบท่านหมอเมิ่ง?”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองหมอเมิ่งอย่างขอโทษ นางไม่ต้องการดึงท่านหมอเมิ่งเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ว่าจางอวี่หมินนั้นยากที่จะรับมือยิ่ง
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้าเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้สนใจเลย
ในเวลานี้ ท่านหมอเมิ่งยิ่งรู้สึกผิด เขาต้องการเข้าไปช่วยจางซิ่วเอ๋อเอาของคืนมา แต่เพราะเคยชินกับความสุภาพ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าสถานการณ์ตรงหน้าช่างยากยิ่งที่จะรับมือ
ในเวลานี้ หากจางซิ่วเอ๋อจะพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงไม่คิดสนใจอะไร
ใบหน้าของจาง
