อวี่หมินหมองคล้ำทันที “อยากให้ปากเปื้อนเลือดหรือ!”
จางซิ่วเอ๋อพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “ในเมื่อไม่ใช่ ก็คืนสินสอดทองหมั้นมาซะ ไม่อย่างนั้นคนไม่รู้ความจริงจะเอาไปพูดได้! ไม่กลัวโดนนินทาลับหลังงั้นหรือ? ถึงเวลานั้นท่านจะสามารถแต่งงานกับใครได้หากมีชื่อเสียงที่ย่ำแย่เช่นนี้?”
ใบหน้าของจางอวี่หมินพลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด มีความลังเลในแววตา
นางมีของดีอยู่ในมือ ย่อมไม่คิดยอมแพ้ แต่หากไม่ยอมแพ้ เรื่องขโมยสินสอดทองหมั้นของผู้อื่นจะทำให้คนคิดว่านางแอบชอบท่านหมอเมิ่งอยู่ เช่นนี้ชื่อเสียงของนางจะย่ำแย่
จางซิ่วเอ๋อใช้ประโยชน์จากความลังเลของจางอวี่หมิน นางพุ่งเข้าไปคล้ายจะตบหน้าจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินคอยระวังตัวไม่ให้จางซิ่วเอ๋อมาแย่งสิ่งของคืนไป แต่นางไม่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะโจมตีเข้าที่ใบหน้าของนางโดยตรง
ในเวลานี้นางคิดเอื้อมมือไปปัดป้อง
จางซิ่วเอ๋อยกมือขึ้นพร้อมกับคว้าปิ่นทองเอาไว้อย่างมั่นเหมาะ
มือของจางอวี่หมินพลันว่างเปล่า นางมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความโกรธเคือง และตอนนี้เองที่นางเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อ จางอวี่หมินจึงรู้ตัวทันทีว่านางถูกหลอก!
“คืนมันมาให้ข้า!” จางอวี่หมินตะโกนอย่างไม่พอใจ
………………………………
