หลังจากทำลายอัญมณีแล้ว เติ้งเหลียนก็ราวกับถูกสูบพลังจนหมดสิ้น ทรุดตัวลงกับพื้น สายตาที่มองไปยังหลินอันราวกับมองคนตาย
หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่สนใจ แต่ถามคนที่พูดขึ้นมาด้วยความสงสัยเล็กน้อย
“ภูเขาด้านหลัง?”
“ภูเขาด้านหลังมีอะไร?”
“ภูเขาด้านหลัง…”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากสั่นระริก เงียบไปครู่หนึ่งถึงจะค่อยๆ พูดขึ้น
“ภูเขาด้านหลังมีอสูรกายตัวหนึ่ง…หรืออาจจะเป็นสัตว์ประหลาด”
“พลังของมันน่ากลัวอย่างยิ่ง เหนือกว่า ลิกเกอร์ ไปไกลนัก!”
“พวกเราเมื่อเจ็ดวันก่อน เดิมทีอยากจะบุกเบิกภูเขาด้านหลัง ท้ายที่สุดแล้วที่นั่นก็มีเหยื่อและฟืนแห้งให้ใช้ประโยชน์ได้ไม่น้อย”
“ทว่าผู้ปลุกพลังสี่คนและคนอื่นๆ อีกสิบสี่คนที่เข้าไปในเขากลุ่มแรก ไม่มีใครรอดออกมาได้เลย”
“หลังจากนั้นพวกเราก็ส่งคนไปเพิ่ม ครั้งนั้นประธานหลี่กับพี่เติ้งไปด้วยกัน..”
“สงครามครั้งนั้น ผู้ปลุกพลังในวิทยาลัยตายไปเกือบหนึ่งในสามถึงจะหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่สัตว์ประหลาดตัวนั้นไล่ตามไม่ลดละ สังหารอย่างโหดเหี้ยม ผู้รอดชีวิตในวิทยาลัยจากกว่าเก้าพันคนลดลงเหลือสามพันคน มิฉะนั้นจำนวนผู้ปลุกพลังและผู้รอดชีวิตของเราไม่มีทางมีน้อยขนาดนี้”
หลินอันพยักหน้าเล็กน้
