แสงจันทร์สว่างไสว ไม่ค่อยมีหมอกเลือดปกคลุม
อาคารเรียนที่เคยสว่างไสวด้วยแสงไฟ บัดนี้จมอยู่ในความมืดมิดของราตรี
ลานวิทยาลัยอันกว้างใหญ่ หากเป็นก่อนวันสิ้นโลกมักจะมีคู่รักมาเดินเล่นเป็นกลุ่มๆ มีนักศึกษาเล่นบอลและพูดคุยกัน แต่ตั้งแต่ที่วันสิ้นโลกปะทุขึ้น กลางคืนก็ไม่ค่อยมีใครกล้าออกมาเดินเตร็ดเตร่
“เกิดอะไรขึ้น!?”
ในคืนที่หนาวเหน็บ กลุ่มนักศึกษาถูกปลุกจากห้องสมุดและโรงอาหาร ฝูงชนราวกับลูกแกะที่ถูกต้อนมารวมตัวกันที่ลานกว้าง
“ทำไมต้องให้พวกเรามารวมตัวกันที่นี่?”
ฝูงชนวุ่นวาย นักศึกษาที่ถูกปลุกขึ้นมาก็เอาแต่ถามผู้ปลุกพลังที่รับผิดชอบนำทาง
ซอมบี้ในหอพักยังไม่ถูกกวาดล้างจนหมด นักศึกษาส่วนใหญ่เลือกที่จะนอนรวมกันในโรงยิมที่กว้างขวาง ก็ถือว่าเป็นการแสวงหาความรู้สึกปลอดภัยแบบหมู่คณะ
“อย่าถามมากเลย…”
ผู้ปลุกพลังของวิทยาลัยที่หน้าตาเคร่งขรึม ห้ามคำถามของทุกคน
ภายใต้การข่มขู่ด้วยกำลังของหลินอัน บางทีอาจจะยังคงมีความหวังสุดท้ายอยู่ ผู้ปลุกพลังที่เหลืออยู่ในวิทยาลัยเลือกที่จะทำตามคำสั่งของเขา รวมนักศึกษาทั้งหมดมาไว้ด้วยกัน
ตั้งแต่ตอนที่เติ้งเหลียนบ้าคลั่งทำลายผนึก พวกเขาก็ไม่มีความหวังที่จะรอดชีวิตอีกต่อไปแล้ว สัตว์
