“คนลวงโลก! พวกแกมันก็แค่กลุ่มคนขี้ขลาดตาขาว!”
“ไอ้พวกไร้ค่า! คิดว่าฟังคำพูดของมันแล้วมันจะปล่อยพวกแกไปรึ!?”
“อย่าว่าแต่ไอ้เศษสวะนั่นจะจัดการอสูรร้ายได้หรือไม่ ต่อให้จัดการได้ มันก็จะปฏิบัติต่อพวกแกเหมือนหมาตัวหนึ่ง!”
เติ้งเหลียนที่ถูกมัดอยู่กับเสาธงด่าทออย่างบ้าคลั่ง เขาต่อให้ต้องตาย ก็ไม่อยากจะตายอย่างแบกรับคำใส่ร้ายป้ายสี กระทั่ง…ความตายของเขายังต้องมาปูทางให้หลินอันอีก นี่จะให้เขายอมรับได้อย่างไร
“พวกแก…ไอ้พวกโง่ที่ช่วยทรราช! วันนี้มันใส่ร้ายข้าได้ พรุ่งนี้คนที่ถูกมัดอยู่ตรงนี้ก็คือพวกแก!”
บนเวทีปราศรัย คณะผู้บริหารที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินอันเงียบกริบ ไม่มีใครรู้สึกสงสารเติ้งเหลียน มีเพียงความเกลียดชัง ท้ายที่สุดแล้วทุกคนก็แค่อยากจะมีชีวิตรอด อสูรร้ายเป็นแกปล่อยออกมา ไม่ใช่หลินอัน เชื่อฟังอย่างนอบน้อมแล้วมีชีวิตรอดไม่ดีหรือ? เรื่องในอนาคต…ใครจะไปรู้?
“หวงเจิ้งไอ้แก่! แกไม่ได้ตายดีแน่!”
“ข้ากับหลี่หัวเป็นผีก็ไม่ปล่อยพวกแก!”
“ข้าจะมองดูพวกแกถูกอสูรร้ายกินไปทีละนิด! ข้าจะรอให้พวกแกมาอยู่เป็นเพื่อนข้า!”
“ข้าจะบอกให้! ไม่มีใครสามารถหยุดอสูรร้ายตัวนั้นได้!”
“ไม่มีใคร!”
ภายใต้การแผ่ขยายพ
