ส่วนลึกของภูเขาด้านหลัง ที่ทางออกถ้ำสูงประมาณหกเมตร ม่านพลังสีเขียวเข้มราวกับแผ่นกระดาษบางๆ ปกคลุมอยู่ ภายในถ้ำสว่างไสวด้วยแสงเรืองรองที่แผ่ออกมาจากม่านพลัง ขณะที่แสงเรืองรองค่อยๆ หม่นลง…
ทันใดนั้นเงาดำขนาดใหญ่ที่แทบจะอุดตันทั้งถ้ำก็พุ่งออกมาในทันที ชนเข้ากับม่านพลัง…
“ซี่!!”
เมื่อภูเขาด้านหลังจู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมคมดังขึ้น นักศึกษาที่อารมณ์พลุ่งพล่านทุกคนราวกับกลไกนาฬิกาที่หยุดเดิน ตะลึงอยู่กับที่
พวกเขาจนตายก็ไม่มีทางลืมเสียงนี้…ลืมคืนนั้น…
สามวินาทีต่อมา ฝูงชนก็กรีดร้องแล้ววิ่งหนีกระจัดกระจาย
“อสูรร้าย..”
“มันออกมาแล้ว!!”
ไม่มีใครเถียงเรื่องที่เติ้งเหลียนถูกใส่ร้ายอีกต่อไปแล้ว ไม่มีใครสนใจว่าในวิทยาลัยเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นบ้าง
พวกเขาแค่อยากจะหนี…แค่อยากจะมีชีวิตรอด
ถึงแม้จะรู้ดีว่าหนีไม่พ้นการไล่ล่า แต่ภายใต้การขับเคลื่อนของสัญชาตญาณ พวกเขาอยากจะหนีออกจากลานกว้างแห่งนี้
ถึงแม้จะยังไม่เห็นเจ้าของเสียง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความหวาดกลัวในใจของพวกเขาเลย
“อย่าขวางข้านะ!”
“พวกแกไอ้พวก ผู้ปลุกพลัง บ้าไปแล้วเหรอ!?”
“พวกเราทั้งหมดรวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็จะถูกอสูรร้ายกินหมดในคำเดียว!”
บนเวทีประธาน หลินอ
