ันที่ยืนอยู่ที่แท่นปราศรัยมองดูภาพที่วุ่นวายและบ้าคลั่งตรงหน้าอย่างเฉยเมย
ฝูงชนเบียดเสียด คนนับไม่ถ้วนพยายามจะหนีออกจากขอบลานกว้าง ไม่ว่าจะหนีไปไหนก็ได้ ขอเพียงไม่อยู่ที่นี่ก็พอ
ผู้ปลุกพลัง ที่ถูกจัดไว้ล่วงหน้าหน้าตาเรียบเฉย ในมือส่องประกายทักษะหลากสีสันเล็งไปยังฝูงชนที่อยากจะหนี
เมื่อเทียบกับคนธรรมดาที่ง่ายต่อการเสียสติ คนที่ควบคุมพลังได้รู้ดีว่า…การหนีไม่มีประโยชน์
หลินอันยังไม่ไป…นั่นคือความหวังสุดท้ายของพวกเขา
ถึงแม้ทุกคนจะคิดว่าหลินอันที่เป็นสายพลังจิตเกรงว่าจะต้านทานอสูรร้ายไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขา
“พี่หลิน ทำไมไม่ให้คนธรรมดาถอยไปก่อน”
อันจิ่งเทียนอดไม่ได้ที่จะมองดูฝูงชนที่วุ่นวายตรงหน้า เหยียบกัน เบียดเสียดกัน นักศึกษาและเด็กสาวที่ร่างกายอ่อนแอหลายคนถูกเหยียบจนล้มลงกับพื้น เท้านับไม่ถ้วนเหยียบย่ำร่างกายของพวกเขา
“พวกเขาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
“เดี๋ยวพวกเรากับอสูรร้ายตัวนั้นต่อสู้กัน บางทีอาจจะต้องกังวลว่าจะทำร้ายพวกเขาโดยไม่ตั้งใจ”
จิ่งเทียนกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวหลินอัน เขารู้ว่าหลินอันไม่ใช่ ผู้ปลุกพลัง สายพลังจิต
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพี่หลิ
