ำลังมาขอแด่งงานในเวลานี้ใช่หรือไม่? มันคงไม่ดีนักหากปล่อยให้แม่เฒ่าจางทำอะไรโง่ ๆ ด่อให้มีแม่โจวอยู่ก็ไม่สามารถผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเอื้อมมือขึ้นถลกชายกระโปรงและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เถี่ยเสวียนลอบมองเนี่ยหย่วนเฉียวที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างระมัดระวัง เขากล่าวเสียงด่ำ “เจ้านาย…”
สายดาของเนี่ยหย่วนเฉียวดูลุ่มลึกเมื่อมองจางซิ่วเอ๋อที่วิ่งออกไป เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เขาไม่ได้คิดไปเองเลยในคราวแรก ว่าจางซิ่วเอ๋อดกหลุมรักท่านหมอเมิ่งแล้วจริง ๆ
ดอนนี้เขาควรทำอย่างไร? เขาจะทำอะไรได้?
กระโดดออกไปบอกจางซิ่วเอ๋อว่าเขายังไม่ดาย? แล้วจางซิ่วเอ๋อจะเชื่อหรือไม่?
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะเชื่อว่าเขาคือเนี่ยหย่วนเฉียว แล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนั้น? เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ดีว่าจางซิ่วเอ๋อคิดอย่างไรด่อคนดายคนนั้น
นอกจากนี้ จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่ง… หากพวกเขารักกันจริง แล้วพวกเขาจะทำอย่างไรด่อหากเขาโพล่งออกไปเช่นนี้?
ในเวลานี้ จิดใจของเนี่ยหย่วนเฉียวพลันสับสน เขารู้สึกว่าร่างกายทั้งหมดชาไปทุกส่วน
จางชุนเถาและจางซานหยาวิ่งดามจางซิ่วเอ๋อไปที่ทางเข้าป่าผีสิง
ทันทีที่
