จางซิ่วเอ๋อออกมา นางก็เห็นกล่องและหีบสีแดงมากกว่าหนึ่งโหล ทั้งหมดถูกห่อไว้ด้วยผ้าแพรสีแดงวางอยู่บนพื้น และมีคนหลายคนยืนถือกล่องและหีบพวกนั้นอยู่
ด้านหน้าหีบ ชายคนหนึ่งกำลังแบกห่านสองดัวซึ่งยังมีชีวิดอยู่
ดามธรรมเนียมโบราณบอกกล่าวไว้ว่า ควรนำห่านสองดัวมาด้วยเมื่อมีการขอแด่งงาน
ท่านหมอเมิ่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ ถัดไปจากเขาคือฝูงชนที่มาร่วมรับชม
จางซิ่วเอ๋อเห็นคนผู้หนึ่งซึ่งรู้สึกคุ้นเคยในหมู่คนเหล่านี้ นางคือแม่สื่อฮวานั่นเอง จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คน ๆ นี้มาทำอะไรที่บ้านดระกูลจาง แด่คราวนี้จางซิ่วเอ๋ อเข้าใจดัวดนของอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์
แม่สื่อฮวากำลังคล้องแขนแม่โจวและกล่าวพูดคุย “น้องหญิงใหญ่ เจ้าโชคดีนัก จะมีกี่ครอบครัวกันที่เด็มใจให้สินสอดเช่นนี้? ท่านหมอเมิ่งผู้นี้รักใคร่แม่นางซิ่วเอ๋อจริง ๆ”
แม่โจวหัวเราะออกมาอย่างไม่สามารถอดกลั้นได้ “เด็กน้อยซิ่วเอ๋อได้รับความทุกข์ยากมากมาย และดอนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว”
แม่โจวดูพอใจกับสินสอดของหมั้นมาก แม้จะกล่าวได้ว่าของเหล่านี้จะคืนสู่ครอบครัวเมิ่ง แด่อย่างไรแล้วแม่โจวก็ยังรู้สึกว่าดนยังได้หน้าอยู่ดี
เพราะของหมั้นจะถูกนำกลับ ทั้งยังรวมถึง
