างซิ่วเอ๋อรู้สึกดีกับเนี่ยเฟิ่งหลินขึ้นมาเล็กน้อย อาจกล่าวได้ว่า เนี่ยเฟิ่งหลินน่าจะเป็นคนที่จางซิ่วเอ๋อคิดว่าเป็นคนดีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในตระกูลเนี่ย
ไม่ทราบว่าจางซิ่วเอ๋อจะคิดอย่างไรหากทราบเรื่องเนี่ยหย่วนเฉียว
เฝิงซูเหวินคุกเข่าลงพร้อมกับโยกตัวโคลงเคลง ผู้คนจำนวนมากเริ่มเข้ามามุงเพื่อรับชม
“สวรรค์ ข้าไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน นั่นคือคนรับใช้ตระกูลเนี่ยไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมเขาจึงคุกเข่าก้มหน้าอยู่ตรงนั้น?”
“ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนในตระกูลเนี่ยช่วยสนับสนุนจางซิ่วเอ๋อ”
“ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง ไม่ว่าจางซิ่วเอ๋อจะต้อยต่ำเพียงใด แต่นางก็เป็นภรรยาของนายน้อยเนี่ย แม้ตระกูลเนี่ยจะไม่ชอบความโชคร้ายของจางซิ่วเอ๋อและไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋ออ อาศัยอยู่ในคฤหาสน์เนี่ยก็จริง แต่พวกเขาย่อมไม่ไร้หัวใจมากเพียงนั้น”
“ในอนาคต อย่าได้ทำให้จางซิ่วเอ๋อขุ่นเคือง ตระกูลเนี่ยสามารถจัดการกับคนรับใช้ของตนได้อย่างง่ายดาย แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหากคนนอกไปยั่วยุจางซิ่วเอ๋อ?”
ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่าไม่ควรยั่วยุจางซิ่วเอ๋อ มิฉะนั้นจะเป็นการรุกรานตระกูลเ
