นี่ย
ในตอนนี้เอง จางซิ่วเอ๋อจึงกลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองชิงสือ
อย่างน้อยผู้ที่ไม่รู้ความจริงก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุจางซิ่วเอ๋อ
“เอาล่ะ เจ้าอย่ามาคุกเข่าร้องไห้ตรงนี้ มีคนมากมายอยู่ที่นี่ เจ้าไม่ชอบความอับอาย ข้าก็ไม่ชอบความอัปยศเช่นกัน” จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพูดกับเฝิงซูเหวิน
เมื่อเห็นชายร่างใหญ่คุกเข่าอยู่ที่นี่ ทั้งยังร้องไห้ด้วย นางจึงอดไม่ได้ที่จะอึดอัดใจ
เฝิงซูเหวินลุกขึ้นจากพื้นทันที “ท่านย่า ท่านยกโทษให้ข้าแล้วหรือ?”
“อย่ามาเรียกข้าว่าท่านย่า” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าสิ่งนี้ทำให้นางอับอาย
“งั้นเรียกว่าฮูหยิน?” เฝิงซูเหวินกล่าวออกเสียงทุ้ม เขากลัวอย่างยิ่งว่าคุณนายเนี่ยจะรู้เข้า แล้วถึงตอนนั้นเขาจะไม่สามารถกินดีอยู่ดีได้
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพร้อมกล่าวตอบ “ความคับข้องใจระหว่างเราสิ้นสุดแล้ว หากเจ้าพบคุณหนูรองเนี่ย ฝากขอบคุณนางแทนข้าด้วย ส่วนเจ้า… หากเราพบกันอีกในอนาคต เราไม่ควรทำตัวเหมือ อนรู้จักกัน”
เฝิงซูเหวินพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง “ตกลงตามที่ท่านกล่าว”
ตราบใดที่จางซิ่วเอ๋อไม่ตำหนิ เขาก็สามารถกลับไปทำงานได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกทุบตีอีกต่อไป
เมื่อ
