ับมา
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะถามตนเองว่าวันนี้นางถูกใครรังแกในเมืองหรือไม่ นั่นเพราะเนี่ยหย่วนเฉียวเคยจริงจังกับเรื่องนี้มาก่อน แต่ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวดูปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่พูดอะไรเลย
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปากไว้แน่น และในที่สุดนางก็หันหลังกลับและตรงไปที่ห้องครัวเพื่อทำมื้อเย็น
ไม่รู้เพราะเหตุใด จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่ามีเงาแห่งความเสียใจปรากฏขึ้นในใจ
นางส่ายศีรษะเบา ๆ ก่อนจะใช้กระบวยตักน้ำขึ้นมาดื่ม จากนั้นจึงรู้สึกผ่อนคลายและปลอดโปร่งมากขึ้น ความหงุดหงิดในใจพลันหายไปหมดสิ้น
หลังจากที่นางอารมณ์เย็นลงแล้ว นางลอบคิดในใจว่า คงเป็นเพราะหนิงอันห่วงใยตนเองอยู่เสมอ แต่เมื่อหนิงอันไม่สนใจนางแล้ว นางจึงรู้สึกไม่สบายใจ
สองวันผ่านไปอย่างปกติสุข
ไม่นานนัก ก็มาถึงเวลาที่จางซิ่วเอ๋อต้องเอาพะโล้ไปขายในเมือง
คราวนี้จางซิ่วเอ๋อก็ยังคงถือป้ายไม้ตำแหน่งวิญญาณของเนี่ยหย่วนเฉียวไปด้วยเช่นเคย นางยังคงกังวลว่าเฝิงซูเหวินหรือฟู่ต้าเตาจะไม่ยอมแพ้และกลับมาสร้างปัญหาให้กับตนอีกครั้ง
