ง
ขณะจางซิ่วเอ๋อกำลังจัดร้าน ก่อนที่ร้านจะถูกตั้งได้สำเร็จ มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น
หลังจากรอให้บุคคลนั้นวิ่งเข้ามาใกล้ จางซิ่วเอ๋อจึงมองเห็นใบหน้าของบุคคลนั้นได้อย่างชัดเจน
“เฝิงซูเหวิน?” ดวงตาของจางซิ่วเอ๋อเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
เฝิงซูเหวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเผยความประหม่าออกกเล็กน้อย เขาก้มลงราวกับว่าเขาได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถยืนตัวตรงได้
“เฝิงซูเหวิน! เจ้ายังคิดสร้างปัญหาให้กับข้าอีกหรือไร?” ปฏิกริยาแรกของจางซิ่วเอ๋อคือเข้าใจว่าเฝิงซูเหวินไม่คิดยอมแพ้และยังต้องการสร้างปัญหาต่อไป
เฝิงซูเหวินตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ท่านย่า ท่านย่า”
จางซิ่วเอ๋อตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะชี้ตัวไปที่ตนเองอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าเรียกขานข้าว่าท่านย่างั้นหรือ?”
ขณะจางซิ่วเอ๋อพูด นางมองไปรอบ ๆ และเห็นว่ายังไม่มีร้านมาตั้ง ดูเหมือนว่าตรงนี้จะไม่มีใครอื่นนอกจากนางและจางชุนเถา เฝิงซูเหวินคนนี้กินยาผิดมาหรือไม่?
ขณะจางซิ่วเอ๋อกำลังประหลาดใจ เฝิงซูเหวินยกมือขึ้นพร้อมตบหน้าตนเอง
“เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ…”
เสียงตบดังขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงซูเหวินคนนี้กำลังใช้กำลังทั้งหมดของตนเพื่อทำร้ายตัวเอง
จางซิ
