่วเอ๋อมองผู้หญิงคนนั้นพร้อมตอบกลับ ผู้หญิงคนนี้สวมชุดสีแดง มีดอกไม้สองดอกอยู่บนศีรษะของนาง ใบหน้าถูกทาด้วยแป้ง นางอ้วนเล็กน้อยแต่มีรอยยิ้มที่ดูใจดีนัก
จางซิ่วเอ๋อจำไม่ได้จริง ๆ ว่าบุคคลผู้นี้เกี่ยวข้องกับตระกูลจางอย่างไร
ผู้หญิงคนนั้นมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แล้วเจ้าอยู่ในตระกูลจางด้วยหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ข้านามว่าจางซิ่วเอ๋อ”
นางไม่ต้องการยอมรับว่าตนเป็นคนในตระกูลจาง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนนอก นางไม่สามารถบอกกล่าวความขับข้องใจระหว่างตนกับตระกูลจางได้ ดังนั้นนางจึงแนะนำตัวอย่างคลุมเครือ
แต่ใครจะรู้ว่าหญิงผู้นั้นถึงกับเบิกตากว้างราวกับเห็นอะไรบางอย่าง นางมองจางซิ่วเอ๋อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “เจ้าคือจางซิ่วเอ๋อ?”
“ยินดีด้วย ยินดีด้วย เจ้าช่างโชคดีนัก!” ผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อถามด้วยความสงสัย “ข้าไม่รู้… ท่านชื่ออะไรหรือ?”
แม้ว่าคำพูดของคนผู้นี้จะดูเข้าใจยากสักหน่อย แต่นางก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้น่ารำคาญนัก จางซิ่วเอ๋อสงสัยว่าจางซิ่วคนเดิมรู้จักคน ๆ นี้หรือไม่ ดังนั้นนางจึงคิดถามว่าอี
