กฝ่ายชื่ออะไร บางทีนางอาจจะพอจดจำได้บ้าง
“ข้าสกุลฮวา เรียกข้าว่าป้าฮวาก็ได้” ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัว
นางคือแม่สื่อของเมืองนี้ ทุกคนเรียกนางว่าแม่สื่อฮวา แต่เพราะนางแก่กว่าจางซิ่วเอ๋อ นางจึงขอให้จางซิ่วเอ๋อเรียกหาตนว่าป้า ซึ่งมันจะดีต่อทั้งสองฝ่าย
“ป้าฮวา ท่านมาหาใครในตระกูลจางงั้นหรือ?” จางซิ่วเอ๋อไม่ได้สนใจเรื่องของตระกูลจางมากนัก แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“แม่ของเจ้าคือนางโจว เหมยจือใช่หรือไม่? ข้ามาหาแม่ของเจ้า” แม่สื่อฮวาพูดพร้อมกับยิ้ม
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาที่เคยมองแม่สื่อฮวาตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยน คราวแรกนางแค่สงสัย แต่ในตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกกระตือรือร้นยิ่งขึ้น “อ้อ ท่านกำลังมองหาแม่ ของข้า อย่างนั้นก็เข้าไปพร้อมกับข้าเถิด”
นางไม่ค่อยเห็นว่าจะมีใครมาหาแม่โจวเท่าไหร่นัก แต่อย่างไรแล้วแม่โจวก็คือมนุษย์คนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่มีเพื่อน และเป็นเรื่องปกติที่แม่จะรู้จักใครบางคนที่นางไม่รู จัก
อย่างที่ว่ากันว่า ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ จ
