ก
ใบหน้าของเฝิงซูเหวินแปรเปลี่ยนจนยากจะคาดเดาอารมณ์
หลังจากนั้นไม่นาน เขากัดฟันพร้อมมองจางซิ่วเอ๋อและกล่าวว่า “อย่าคิดว่าจะทำให้ข้าเกรงกลัวได้เพียงคำพูดไม่กี่คำ!”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินถึงสัญญาณล่าถอยจากน้ำเสียงของเฝิงซูเหวินแล้ว
“ในเมื่อเจ้าไม่ได้หวาดกลัว แล้วเหตุใดจึงไม่เข้ามา?” จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมกับยกป้ายวิญญาณในมือขึ้น
ใบหน้าของเฝิงซูเหวินซีดเผือด เขาไม่ได้คาดหวังว่าวันนี้จางซิ่วเอ๋อจะนำป้ายวิญญาณมาด้วยจริง ๆ
หากจางซิ่วเอ๋อไม่มีของสิ่งนี้ เขายังแสร้งทำเป็นสับสนได้
แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกลับนำป้ายวิญญาณออกมา หากเขาต้องจัดการกับจางซิ่วเอ๋อ มันก็คงไม่เป็นไรหากไม่มีผู้ใดสนับสนุนจางซิ่วเอ๋อ แต่หากมีคนสนับสนุนจางซิ่วเอ๋อจริง ถึงคราวนั้นเขาต้องประสบโชคร้าย
เฝิงซูเหวินกัดฟัน “ดี! ทำได้ดีมาก!”
“เฝิงซูเหวิน ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปทำหน้าที่คนรับใช้โดยซื่อสัตย์ อย่างไรเราย่อมอยู่ด้วยกันอย่างสันติได้ ไม่เช่นนั้นคราวหน้าหากข้าได้พบเจอคุณหนูรอง ข้าอาจจะต้องพูดกล่าวอะไรสักอย่าง” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ในขั้นตอนทั้งหมด จางซิ่วเอ๋อกระทำด้วยอาการสงบนิ่งในสายตาผู้รับชม
มีเพียงจางซิ่วเอ๋อเท่านั้นที่รู้ว่าตนเองกังว
