สวรรค์ก็ไม่อาจควบคุม แต่เจ้าเป็นเพียงคนรับใช้ตัวน้อย แล้วไปเอาความกล้าหาญเช่นนี้มาจากที่ใด?”
“ข้าคิดว่าเจ้าเพียงลอบสร้างแผ่นไม้นี้เป็นการส่วนตัว! ไม่มีใครในตระกูลเนี่ยจดจำเจ้า! หากคนในตระกูลเนี่ยยอมรับเจ้าแล้ว พวกเขาจะขับไล่เจ้าออกมาได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าเจ้าคือคนบาปที่สังหารนายน้อยของข้า และตอนนี้เจ้าก็ยังใช้ป้ายวิญญาณของนายน้อยเพื่อหลอกลวงข้า!” เฝิงซูเหวินโต้กลับอย่างเยาะเย้ย
“ใครก็ได้! ทุบของทุกสิ่งของสาวน้อยผู้โง่เขลาคนนี้ที!” เฝิงซูเหวินตะโกนอย่างเย็นชา
“ข้าจะบอกอะไรให้ ต่อให้เจ้าจะมีอิ๋งเค่อจวีคอยสนับสนุน ข้าก็ไม่กลัว!” ในเวลานี้เองฟู่ต้าเตาได้เดินขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมแค่นเสียงเย็นชา
ในเวลานี้ต่างไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ในมุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก มีคนสองคนยืนอยู่อย่างลับ ๆ
ทั้งสองคนนั้นคือเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียน
ดวงตาของเถี่ยเสวียนเป็นประกาย “เจ้านาย! มันคือไอ้สารเลวเฝิงซูเหวิน! มันคิดรังแกแม่นางซิ่วเอ๋อจริง ๆ!”
เนี่ยหย่วนเฉียวเหลือบมองเฝิงซูเหวินอย่างเย็นชา แววตาของเขาเต็มไปด้วยไอเยือกเย็นและจิตสังหารแรงกล้า
เขาไม่รู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินสิ่งที่เถี่ยเสวียนกล่าวเมื่อครู่หรือไม่
