เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้พูดอะไร เขาก้าวขาออกไปและตรงไปด้านหน้า
เถี่ยเสวียนตกใจทันทีที่ได้เห็นภาพนี้ เขายื่นมือออกไปคว้าเนี่ยหย่วนเฉียวเอาไว้
“เจ้านาย เจ้านาย ข้ารู้ว่าท่านต้องการสร้างความประทับใจให้แก่แม่นางซิ่วเอ๋อ แต่อย่าได้หุนหันพลันแล่นจะดีกว่า!” เถี่ยเสวียนกล่าวด้วยความประหม่า
เนี่ยหย่วนเฉียวก้มศีรษะลงมองเถี่ยเสวียน
เถี่ยเสวียนอธิบายอย่างเร่งรีบ “เจ้านาย แม้จะไม่มีใครเห็นท่านเมื่ออยู่ในตระกูลเนี่ย แต่รูปลักษณ์ปัจจุบันของท่านก็เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเพียงเล็กน้อย แต่… เฝิงซูเหวินคนพาคนในตระกูลเนี่ยทั้งหมดมา และเรื่องนี้เกี่ยวกับจางซิ่วเอ๋อ ข้าไม่ได้กลัวคนนับหมื่น แต่หากตระกูลเนี่ยรู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ มันจะเป็นปัญหาใหญ่”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เถี่ยเสวียนก็หยุดเล็กน้อย “อย่างน้อยเราก็ไม่ควรปรากฏตัวในเวลานี้ หากไม่มีการเตรียมการที่เพียงพอ มันอาจจะทำให้แม่นางซิ่วเอ๋อต้องลำบากเพราะตัวตนของท่าน”
ในตอนแรก เนี่ยหย่วนเฉียวยังคงขมวดคิ้วและไม่คิดฟังถ้อยคำของเถี่ยเสวียนอย่างจริงจัง
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าชีวิตของเขานับตั้งแต่เกิดมา ดูเหมือนว่าจะไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่เขาจะบันดาลโทสะได้มากเท่านี้มาก่อน
เข
