ียอย่างนั้น?
และในตอนนี้เอง
จางซิ่วเอ๋อยกป้ายวิญญาณในมือขึ้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ “ข้าว่านะเฝิงซูเหวิน ฟู่ต้าเตาคงหาได้รู้เรื่องใดของตระกูลเนี่ยไม่ แต่ถ้าเป็นเจ้าก็พอจะรู้อะไรบ้างใช่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าข้าเพิ่งจะสร้างป้ายวิญญาณนี้ขึ้นมาเช่นนั้นหรือ? ข้าจะบอกให้ว่านี่คือสิ่งที่คุณหนูรองของตระกูลเนี่ยสั่งให้ข้าสร้าง พวกเจ้าพูดว่าไม่มีใครในตระกูลเนี่ยรู้จักข้าว่าเป็นสะใภ้ของตระกูลเนี่ยหรือ? เช่นนั้นพวกเจ้าก็ลองไปถามคุณหนูรองเนี่ยในตอนนี้ก็ได้… อย่างไรก็ตาม คุณหนูรองเนี่ยบอกว่าให้ข้าเรียกนางว่าท่านป้า” จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
จางซิ่วเอ๋อไม่เคยภูมิใจในความสัมพันธ์ระหว่างตนและตระกูลเนี่ยเลย
ใบหน้าที่เจ้าเล่ห์และแสนภาคภูมิใจนั้นเป็นเพียงเรื่องที่นางแสร้งทำ
นางจะทำอย่างไร หากนางไม่วางท่าหยิ่งทะนงและข่มขู่พวกเขากลับ นางก็ต้องแบกรับความเย่อหยิ่งจากคนเหล่านั้นฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือ?
ในอดีตนางไม่เต็มใจที่จะมีความสัมพันธ์กับตระกูลเนี่ย แต่ในวันนี้นางกล่าวเช่นนี้ต่อหน้าทุกคนเมื่อตนถูกกลั่นแกล้งอย่างรุนแรง
เนื่องจากเป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลเนี่ยที่มาสร้างปัญหา นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพึ่งพา
