วยจางซิ่วเอ๋อขนย้ายข้าวของและไปส่งพวกนางที่ทางออกของป่าผีสิง
จางซิ่วเอ๋อเป็นคนควบคุมลา นางขึ้นนั่งประจำเกวียนลาแล้วเริ่มออกเดินทาง
เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนกำลังยืนอยู่ในป่าผีสิง และมองเห็นว่าเกวียนลาของจางซิ่วเอ๋อออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ
“เจ้านาย พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดีขอรับ?” เถี่ยเสวียนถาม
เถี่ยเสวียนรู้จักเนี่ยหย่วนเฉียวดี เขาย่อมรู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่สามารถละเลยเรื่องนี้ได้
หากกล่าวถึงก่อนหน้านี้ เถี่ยเสวียนคงไม่คิดว่าวันหนึ่งเจ้านายของเขาจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องของสตรีคนหนึ่งได้ แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้สิ่งต่าง ๆ กลับเปลี่ยนแปลงไปทีละอย่าง
เถี่ยเสวียนต้องยอมรับว่าหากเรื่องใดเกี่ยวข้องกับจางซิ่วเอ๋อ เจ้านายของตนก็จะรีบรุดไปช่วยเหลือ
ตอนนี้เขารู้ว่าเจ้านายของตนกำลังคิดจะทำอะไรบางอย่าง เถี่ยเสวียนก็อยากรู้เช่นกันว่าเจ้านายของเขาจะทำอะไร เช่นนี้เขาจึงถามคำนั้นออกไป
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าว “ตามไปดูนาง”
เถี่ยเสวียนพยักหน้า “เช่นนั้นไปกันเถิดขอรับ”
จางซิ่วเอ๋อมาถึงในเมือง นางส่งพะโล้ให้กับเถ้าแก่เฉียนตามปกติ
เถ้าแก่เฉียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ซิ่วเอ๋อ เข้ามานั่งในนี้ก่อนเร็ว”
ในเวลานี้ เถ้าแก่เฉียนเลิกเ
