ในห้องได้เช่นกัน ดังนั้นนางจึงไม่อยาก กรู้อะไรมากนัก
นางตรงเข้าไปหาของสำคัญ
มุ่งหน้าไปยังแผ่นป้ายจารึกที่ปูทับด้วยผ้าลายดอกไม้
จางซิ่วเอ๋อมองไปที่แผ่นป้ายจารึกที่ล้มลงและรู้สึกสงสัยเล็กน้อย หรือว่าหนิงอันกับเถี่ยเสวียนจะรังเกียจป้ายนี้? ดังนั้นคว่ำมันลง?
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ถึงอย่างไรก็อาศัยอยู่ในบ้านของตัวเอง การขยับของสิ่งนี้นั้นเป็นเรื่องผิดหรือ?
เป็นเพราะนางไม่มีที่วางสำหรับของสิ่งนี้ จริง ๆ แล้วนางคิดว่าหนิงอันและเถี่ยเสวียนคงอยู่อาศัยไม่นาน จึงเก็บป้ายนี้ไว้ที่นี่ และตัวนางเองก็ไม่ได้ใส่ใจเจ้าคนขี้โรคที่ต ตายไปแล้วมากนัก
หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจแผ่นป้ายนี้สักเท่าใด จึงลืมหยิบออกมา
จางซิ่วเอ๋อคิดกับตัวเองว่าตนคงคิดมากเกินไป แม้ว่าหนิงอันกับเถี่ยเสวียนจะไม่ทราบที่มา แต่คำพูดและพฤติกรรมของพวกเขาก็สุภาพและมีมารยาท พวกเขาคงไม่ได้ตั้งใจที่จะคว่ำแผ่ นป้ายลง
เมื่อถอยหลังมาหนึ่งก้าว แผ่นป้ายนี้… หาได้สำคัญกับนาง แม้ว่าจะเป็นคนจริง ๆ ล้มลงตรงนี้ก็ตาม ก็ไม่มีผลกระทบอันใด
เนื่องจากเป็นสิ่งของที่ไม่สําคัญ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้กังวลอีกต่อไป
