ความซับซ้อน
“เจ้านาย ท่านเห็นหรือไม่?” เถี่ยเสวียนเอนตัวไปด้านข้างเนี่ยหย่วนเฉียวและมองไปยังเจ้านายของเขา
เนี่ยหย่วนเฉียวหันหน้าไปมองเถี่ยเสวียนแวบหนึ่ง เพื่อบ่งบอกว่าเขาเห็นแล้ว
เถี่ยเสวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวไปข้างหน้า “แม่นางซิ่วเอ๋อ เจ้าไม่ได้ออกไปขายเนื้อพะโล้หรอกหรือ? เจ้ากำลังจะทําอะไรกับแผ่นป้ายนี้?”
จางซิ่วเอ๋อยกป้ายในมือขึ้น “มันมีประโยชน์ต่อตัวข้าเอง”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นไพ่ตายของนางต่อหน้าคนนอก นี่คือแผ่นป้ายวิญญาณของสามีผู้ล่วงลับของนาง การพกติดตัวเช่นนี้มันคงดูไม่ดีนัก แต่ถึง งอย่างไรก็ต้องทำไม่ใช่หรือ?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ถือแผ่นป้ายในมืออย่างเคร่งเครียด
“มีประโยชน์กับตัวเอง? เจ้าจะเอาแผ่นป้ายนี้ไปทําอะไรกันแน่?” เมื่อเถี่ยเสวียนคิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะถือแผ่นป้ายวิญญาณของเจ้านายออกไปก็ให้รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก จึงอดไม่ได้ ที่จะถามออกไป
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างสบาย ๆ “ข้าจะพาเขาออกไปเดินเล่นและผ่อนคลายบ้างไม่ได้หรือ?”
นางไม่มีทางบอกเถี่ยเสวียนว่าตนเองพกป้ายวิญญาณไว้คอยระวังคนตระกูลเนี่ยอยู่
ที่จริงแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อย่าว่าแ
