ตอนที่ 380 คำเรียกขาน
ท่านหมอเมิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้าสามารถเรียกข้าว่าพี่ใหญ่เมิ่งหรือชื่อของข้า เชียวเหยียน ก็ได้ ”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกสงสัยขึ้นมาเมื่อได้ยินเช่นนี้ คนโบราณนั้นเข้มงวดในเรื่องของคำพูดอย่างยิ่งและไม่ปล่อยให้คนท ที่ไม่สนิทกันเรียกหาด้วยคำเช่นนี้ แต่ในวันนี้ทำไมท่านหมอเมิ่งจึงกระทำเช่นนี้?
อีกทั้งนางยังเรียกอีกฝ่ายว่าท่านอาเมิ่งมานาน เหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นพี่ใหญ่เมิ่ง?
จางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจ จึงถามออกไปตามปกติ “ท่านไม่ชอบที่ข้าเรียกขานท่านแก่เกินอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อท่านหมอเมิ่งได้ยินเช่นนี้ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวตอบ “เอาล่ะ เช่นนั้นเจ้าอยากเรียกข้าว่าอะไรก็ตามใ ใจเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อคุ้นเคยกับมันมาก จึงยากที่จะเปลี่ยนแปลงคำพูดของตน ดังนั้นนางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อย่างนั้นข้าก็จ จะเรียกท่านว่าท่านอาเมิ่ง” สิ่งสำคัญที่สุดก็คือหากคนในหมู่บ้านรู้ว่านางเรียกขานท่านหมอเมิ่งว่าพี่ใหญ่เมิ่ง ย ย่อมมีคนเข้าใจผิดมากขึ้น
ส่วนท่านหมอเมิ่งก็ไม่ได้คิดบังคับจางซิ่วเอ๋อนัก
เมื่อคิดดูแล้วมันก็เป็นเพียงชื่อเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้นจางซิ่วเอ๋อคงเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นธรรมดา
จางซิ่วเอ๋อจะทราบได้อย่า
