นกับท่านหมอเมิ่ง ถึงวันนั้นทุกสิ่งจะผ่านไปได้อย่า างราบรื่น
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเดินกลับเข้ามาพร้อมกับน้ำร้อน ดวงตาของแม่โจวและท่านหมอเมิ่งพลันจับจ้องที่ซิ่วเอ๋ออย่างพร้อ อมเพรียง
มีความแปลกประหลาดปรากฏฉายชัดอยู่ในแววตาของทั้งสอง
โดยเฉพาะสายตาของท่านหมอเมิ่งที่มองดูจางซิ่วเอ๋อ เห็นได้ชัดว่าท่าทางของเขาผิดแปลกไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อลูบคลำใบหน้าตนเองพร้อมกล่าวติดตลก “เหตุใดพวกท่านจึงมองข้าเช่นนั้น? มีดอกไม้ติดอยู่บนใบหน้าของข้ าอย่างนั้นหรือ?”
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงของนางเผยถึงความชื่นชม “ซิ่วเอ๋อเป็นสาวแล้ว แถมยังงดงาม”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ได้รับคำชมโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ “ท่านแม่ อย่าได้กล่าวเช่นนั้น ข้าอายนั ก อย่าล้อเลียนเรื่องนี้ต่อหน้าคนนอกเลยเจ้าค่ะ”
แม้จางซิ่วเอ๋อจะรู้สึกว่าตนเองดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่… นางรู้สึกว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความงามนัก
เมื่อแม่โจวได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น “ไม่ใช่คนนอกอีกต่อไปแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของแม่โจว แต่นางคิดเพียงว่าเพราะท่านหมอเมิ่งช่วยเหลือแม่โจวอยู่เสมอ ดัง งนั้นแม่โจวจึงเห็น
