บนโต๊ะ และคิดว่าน้ำข้างในเย็นหมดแล้ว บางทีแม่โจวอาจจะอยากดื่มน้ำร้อน ๆ ดังนั้น นจางซิ่วเอ๋อจึงเดินออกไป
ครั้นรอให้จางซิ่วเอ๋อเดินไปแล้ว แม่โจวก็มองท่านหมอเมิ่งแล้วถามขึ้น “ท่านหมอเมิ่ง มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากถ ถามท่าน”
ท่านหมอเมิ่งคิดว่าแม่โจวกำลังต้องการถามถึงเด็กที่อยู่ในท้อง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างอบอุ่น “ถามมาเถิด”
“ท่านคิดว่าซิ่วเอ๋อเด็กคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” แม่โจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยปากขึ้นมา
เรื่องนี้ได้รับการพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วในใจของแม่โจว ก่อนหน้านี้นางยังถามจางซิ่วเอ๋อว่ารู้สึกกับท่านหมอเม มิ่งอย่างไร และจางซิ่วเอ๋อก็พูดในแง่ดี
แต่จะว่าไปแล้ว ตอนนั้นจางซิ่วเอ๋อจะรู้ได้อย่างไรว่าแม่โจวคิดอะไรอยู่ หากรู้ว่าแม่โจวคิดเช่นนั้น นางคงพย ยายามเกลี้ยกล่อมแม่โจวให้ล้มเลิกความคิดนี้ไปนานแล้ว
ท่านหมอเมิ่งกล่าวอย่างสบาย ๆ “ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กดี”
พูดมาถึงตรงนี้ ท่านหมอเมิ่งจึงได้สติ เขาเป็นคนฉลาด เวลานี้เขาเข้าใจแล้วว่าแม่โจวไม่มีทางถามคําถามเช่นนี้โดยไ ไร้เหตุผล
ในเวลานี้แม่โจวก็กล่าวต่อ “ซิ่วเอ๋อเป็นลูกคนแรกของข้า นางลำบากมากเมื่ออยู่ในบ้าน ต่อมาถูกแต่งเข้าตระกู ลเนี่ย ข้าไม่รู้ด้ว
