ยซ้ำว่าเด็กดีคนนี้จะกลายเป็นแม่ม่ายไร้สามีในคืนเดียว… ท่านก็รู้สถานการณ์ของคุณชายตระ ะกูลเนี่ย ไม่ว่าซิ่วเอ๋อจะแต่งหรือไม่แต่ง เขาก็ไม่มีชีวิตรอดอยู่แล้ว”
“บอกข้ามาเถิด ว่าเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับซิ่วเอ๋อได้อย่างไร? พูดมาได้อย่างไรว่าซิ่วเอ๋อมีดวงกินผัว?” แม่โจ จวกล่าวมาถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะปาดน้ำตา
ท่านหมอเมิ่งเห็นแม่โจวเป็นเช่นนี้ ก็พูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ท่านอย่าเพิ่งร้องไห้ มีอะไรค่อยพูดช้า ๆ”
แม่โจวกล่าวต่อ “ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับซิ่วเอ๋อที่จะอยู่ข้างนอกตามลำพัง นางเป็นสตรีทั้งยังต้องพาน้องสาว ออกไปด้วย ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ข้างนอกไม่น้อย เรื่องนี้ก็ช่างเถอะ แต่ในหมู่บ้านนี้ยังมีข่าวลืออยู่บ้าง ทําให ห้ข้าฟังแล้วรู้สึกปวดใจ”
ท่านหมอเมิ่งได้ยินดังนั้นก็เงียบกริบ
แม่โจวมองไปยังท่านหมอเมิ่งอย่างพินิจพิจารณา “ท่านหมอเมิ่ง ข้าพอรู้สถานการณ์ของท่านอยู่บ้าง ท่านไม่คิดจะมอง งหาใครสักคนมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันหรือ? ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมที่จะพูด แต่… ข้าหมายถึง… หากเป็นไปได ด้ ท่านกับซิ่วเอ๋อจะดูแลกันและกันได้หรือไม่?”
คำพูดนี้ของแม่โจวช่างตรงไปตรงมา
มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถได้ยินและเข
