เป็นอย่างมาก
นางอยากจะตอกกลับไปสักประโยค
แต่ก็คิดได้ว่าในเวลานี้ไม่ควรนำตัวเองเข้าไปยุ่งจะดีกว่า หากสามารถทำให้แม่เฒ่าจางกับจางต้าเหอเผชิญหน้ากันได้ เช่นนั้นให้ตัวเองอดทนอีกสักหน่อยเสียจะเป็นไร
แม่เฒ่าจางเริ่มไม่พอใจ “เจ้ากำลังพูดอะไร? หรือว่าพวกเราจะปล่อยให้คนแซ่เมิ่งผู้นี้หลับนอนกับนังเด็กเวรนี่?”
“หากอย่างนั้นท่านพูดมาเถิดว่า สร้างปัญหาเช่นนี้ขึ้นจะมีประโยชน์อันใด? ไม่มีอะไรมากไปกว่าการทําให้เราขายหน้ามากขึ้น!” จางต้าเหอกล่าวอย่างไม่พอใจ
“เจ้ารีบพยุงท่านแม่เข้าไปในห้องเถิด ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง” จางต้าเหอส่งสายตาให้แม่เถา
แม่เถารีบเดินขึ้นไปคว้าแขนแม่เฒ่าจางและดึงแม่เฒ่าจางเข้าไปในห้อง “ท่านแม่ ข้ากำลังจะคุยเรื่องแต่งงานของอวี่หมิน นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หากท่านเห็นพวกเขาแล้วขัดตา เช่นนั้นก็รอสักครู่เถิด หลังจากนี้ทุกอย่างก็จะเป็นเหมือนเดิม”
เดิมทีแม่เฒ่าจางยังไม่รู้สึกยินดีนัก แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกสมเหตุสมผลอยู่บ้าง
นางแอบเสียดายอยู่ในใจ น่าเสียดายที่เงินก้อนนี้ที่ไม่สามารถใช้เป็นสินเดิมสำหรับอวี่หมินได้แล้ว
อย่างไรเสียเงินก็ยังคงอยู่ในกระเป๋าของตน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ตาม
เมื่อคิดได้เช่นนี้
