แม่เฒ่าจางก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะทำตามความปรารถนาของแม่เถา ด้วยการเดินเข้าไปในห้อง
จางอวี่หมินมองภาพตรงหน้าอย่างไม่พอใจ
สายตาของนางจับจ้องไปยังท่านหมอเมิ่ง ท่านหมอเมิ่งมีนิสัยสุภาพ รอยยิ้มอ่อนโยน ในสิบลี้แปดหมู่บ้านเป็นที่รู้กันถึงชื่อเสียงในด้านอารมณ์ดี ทักษะทางการแพทย์ก็ยอดเยี่ยมเฉียบแหลม
เหตุใดคนเช่นนี้ถึงตามืดบอดมามองนังเด็กแพศยาเช่นจางซิ่วเอ๋อ?
หากจางซิ่วเอ๋อได้อยู่กับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ เช่นนั้นในอนาคตพวกเขาจะมีชีวิตที่ดีใช่หรือไม่?
เมื่อคิดเช่นนี้ จางอวี่หมินก็กล่าวคำพูดไม่น่าฟังขึ้น “ท่านหมอเมิ่ง ข้าแนะนำให้ท่านล้างตาให้สะอาด จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่านางถูกบุรุษย่ำยีมากี่คนแล้ว ถึงเวลานั้นอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเลือดเนื้อเชื้อไขในท้องของนางเป็นลูกผู้ใด!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จางอวี่หมินก็สะบัดแขนแล้วเดินเข้าไปในห้อง
หากไม่ใช่เพราะหมอเมิ่งอยู่ที่นี่ในตอนนี้ จางซิ่วเอ๋อคงไม่อายที่จะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋ออยากจะเข้าไปข่วนจางอวี่หมินสักสองรอบจริง ๆ
แค่เพียงเพราะคำพูดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่อยากกล่าวถ้อยคำที่ไม่น่าฟังไปมากกว่านี้
หากท่านหมอเมิ่งไม่อยู่ที่นี่ นางก็ไม่มีอะไรต้องก
