จะเอาจางซิ่วเอ๋อไปไว้ที่ใด? มันจะไม่ทำให้เรื่องราวยิ่งบานปลายงั้นหรือ?”
“ข้าขอแนะนำว่าอย่าพูดเรื่องเหล่านี้ต่อหน้าข้าอีก ไม่อย่างนั้นแล้ว…” ท่านหมอเมิ่งกล่าวคำด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค ค่อยดีนัก
ท่านหมอเมิ่งมักจะแสดงออกด้วยท่าทางอ่อนโยนเสมอมา เช่นนี้แม่เฒ่าจางจึงไม่สนใจท่าทางของเขาในตอนนี้แม้แต่น้อยและย ยังตะคอกกลับอย่างร้ายกาจ “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร? เจ้าทำลายหลานสาวของข้า กลับไม่ยินยอมให้เงินข้างั้นหรือ? จางซิ่ วเอ๋อที่เติบใหญ่ได้เช่นนี้ไม่ใช่เพราะกินอาหารในตระกูลจางหรือไร? เจ้าก็เพียงแค่จ่ายเงินมาก็เท่านั้น แล้วข้า าจะทำเป็นลืมเรื่องนี้ไปเสีย!”
“ท่านย่า ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านขายข้าให้กับตระกูลเนี่ยแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นม่ายและอาศัยอยู่ด้วยตนเอง แม้ วันหนึ่งข้าจะแต่งงานใหม่ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน! ตอนนี้ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะขอเงินท่านหมอเมิ่ง!” จางซิ่วเ เอ๋อโต้กลับ
ท่านหมอเมิ่งได้ยินคำพูดนั้นจึงกล่าวต่อ “หากยังต้องการใส่ร้ายข้าอยู่ เราคงได้พบกันที่สำนักปกครอง”
“ข้าใส่ร้ายเจ้างั้นหรือ? ข้าพูดความจริง!” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างโกรธเคือง
ท่านหมอเมิ่งไม่ได้พูดสิ่งใดไร้สาระนัก “เช่นนั้นได้โปรดไปที่สำนักปกครองกับข้า
