บหน้าของท่านหมอเมิ่งแดงก่ำเมื่อได้ฟังคำเหล่านั้น
ท่านหมอเมิ่งไม่เคยทะเลาะกับผู้ใด ฝีปากของเขาจึงไม่เก่งกาจนัก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมิน เขาไม่รู้เลยว่าควรพูดอะไร
จางซิ่วเอ๋อแทบจะรอไม่ไหวที่จะหาอะไรเจาะปากอีกฝ่าย
นังเฒ่าผู้นี้มันคือความอัปยศอย่างแท้จริง!
แม้นางจะบอกว่าตนไม่ได้ถือแม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินเป็นญาติ แต่นี่คือสิ่งที่คนนอกมองเห็น คำพูดเหล่านี้กระทบ ใบหูของท่านหมอเมิ่งแล้ว นางควรคิดอย่างไร?
แล้วในอนาคตนางจะสามารถเผชิญหน้ากับท่านหมอเมิ่งได้อย่างไร?
แม่เฒ่าจางก้าวขึ้นมาพร้อมกล่าวแทนจางอวี่หมิน “ท่านหมอเมิ่ง ข้าจะไม่ไต่สวนเรื่องราวระหว่างเจ้ากับหลานสาวข้า แต ต่เจ้าต้องทำทุกสิ่งให้ชัดเจน!”
ท่านหมอเมิ่งกล่าวคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซิ่วเอ๋อกับข้าไม่มีสิ่งใดต่อกัน ได้โปรดอย่ากล่าวเรื่องไร้สาระอีกเล ลย”
แม่เฒ่าจางยิ้มบาง “แม่เฒ่าอย่างข้ากินเกลือไปมากกว่าที่เจ้ากินเสียอีก! เจ้าจะคบกับหลานสาวของข้าอย่างไร ร่วมหล ลับนอนกับนางอย่างไร ข้าหาได้สนใจไม่ แค่ต้องการความจริงใจจากเจ้าเท่านั้น เช่นนั้นก็จงเปิดอกให้ข้าได้เห็นความ มจริงใจเสียสิ”
จางซิ่วเอ๋อจ้องแม่เฒ่าจางจนตาแทบถลน “หยุดกล่าววา
