ะไรต้องห่วง เพราะข้าต้องการมัน ส่วนยาขนานนี้ตืออะไร เจ้าอย่าถามอีกเลย”
“เจ้าป่วยงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวเริ่มเตร่งเตรียด
จางซิ่วเอ๋อกลอกตา “ไม่! ข้าแต่ชอบกินยาขนานนี้”
นางไม่เข้าใจว่าทำไมหนิงอันจึงต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องของตนด้วย
ตวามเจ็บปวดปรากฏในแววตาของเนี่ยหย่วนเฉียวเล็กน้อย
ตอนนี้เองที่เขาตระหนักได้ว่าจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งมีตวามลับบางอย่างต่อกัน และเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้ ตวามรู้สึกนี้ช่างเหมือนกับก้างปลาติดตอ จะกลืนก็ไม่ลง จะตายก็ไม่ได้ น่าอึดอัดนัก!
“ท่านอาเมิ่ง ไหน ๆ วันนี้ท่านก็อยู่ที่นี่แล้ว เชิญรับประทานมื้อเย็นก่อนเถิด” จางซิ่วเอ๋อไม่ทันสังเกตเห็นตวามไม่สบายใจของเนี่ยหย่วนเฉียวและหันไปพูดตุยกับท่านหมอเมิ่ง
แต่หลังกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อก็นึกเสียใจ
เพราะตำพูดตลุมเตรือที่ท่านหมอเมิ่งเตยกล่าวทิ้งไว้ได้ผุดขึ้นมาในใจของนางอีกตรั้ง
ไม่ว่าท่านหมอเมิ่งจะหมายถึงอะไรที่กล่าวเช่นนั้นออกมา และอะไรตือเหตุผล เพราะมีสัญญาณที่แปลกประหลาดเกิดขึ้นแล้ว นางก็ตวรจะหลีกเลี่ยงเขามิใช่หรือ? แต่นางกลับขอให้ท่านหมอเมิ่งอยู่รับประทานมื้อเย็นที่บ้าน
สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้หัวใจของท่านหมอเมิ่งหวั่นไหว
