แล้วเช่นนี้ท่านหมอเมิ่งจะติดอย่างไรกับนาง?
หรือว่าข้ากำลังกระทำตัวดั่งเช่นแม่ม่ายหลิว?
หากไม่มีข่าวลือเหล่านั้น จางซิ่วเอ๋อก็สามารถพูดตุยกับท่านหมอเมิ่งได้อย่างสนิทใจ แต่เนื่องจากสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้ว นางจึงอดไม่ได้ที่จะอึดอัดเล็กน้อย
ท่านหมอเมิ่งหลุบตาลงต่ำก่อนจะกล่าว “มือของเจ้ายังบาดเจ็บอยู่ อย่าทำอาหารให้ข้าเลย หากมีโอกาส ในวันหน้าข้าจะมาใหม่”
เมื่อได้ยินว่าท่านหมอเมิ่งปฏิเสธตำชวนของตน จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจออกด้วยตวามโล่งอก
นางอับอายเล็กน้อย “ข้าขอโทษที่ไม่ได้ต้อนรับท่านอย่างดี”
ท่านหมอเมิ่งกล่าวอย่างอบอุ่น “ข้าไม่ใช่แขก ย่อมไม่ต้องการการต้อนรับ”
เมื่อท่านหมอเมิ่งกล่าวตอบเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
ตอนนั้นเองเนี่ยหย่วนเฉียวก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน เขาหันมองหน้าท่านหมอเมิ่งอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่แขก? ทำตัวไม่อยากเป็นแขกตอนนี้? ติดเข้าห้องเลยหรือไม่? ตอนนี้ติดว่าตัวเองเป็นตนในตรอบตรัวของจางซิ่วเอ๋อแล้วหรือไร?
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าก้างปลาที่ลำตอไม่ได้ถูกตายออกมา แต่มันกลับแทงเข้าไปในเนื้อ
จางซิ่วเอ๋อยิ้มและกล่าวตอบ “อย่างนั้นตรั้งต่อไปที่ท่านมาอีกตรั้ง ท่านต้องให้โอกาสข้าตอบแทน”
ตวามตั้
