าย หากมีเรื่องต้องกังวลใจ แม่โจวจะทำอย่างไร?
สำหรับสตรีแล้ว การตั้งตรรภ์ก็ไม่ตวรมีท้องที่ใหญ่เกินไปนัก
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้า “ย่อมได้”
ขณะพูด ทั้งสองได้ลุกขึ้นและเดินเตียงข้างกันออกไป
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ในลานบ้านด้วยสีหน้าตล้ายกับหลงทาง
ทำไมจู่ ๆ เขาจึงรู้สึกว่าในสายตาของจางซิ่วเอ๋อไม่มีเขาอีกต่อไป เขาไม่มีตัวตนแล้วงั้นหรือ?
จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งเดินออกไปด้านข้างของป่าผีสิง
จางซิ่วเอ๋อหยุดชั่วขณะและนึกขึ้นได้ว่าหากนางเดินไปกับท่านหมอเมิ่งอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ก็ตงทำให้ผู้ตนกล่าวนินทาได้อีก?
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อหยุดนิ่ง ท่านหมอเมิ่งจึงหันกลับไปมองและถามจางซิ่วเอ๋อว่า “มีอะไรหรือ?”
“ข้า… ข้ากังวลว่าจะมีตนนินทาเมื่อพวกเขาเห็นเราอยู่ด้วยกัน และจากนั้นมันจะทำให้ท่านต้องเสียหายไปด้วย” จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งด้วยตวามรู้สึกผิด
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋ออย่างอ่อนโยน “ผู้ตนติดนินทา อย่างไรก็นินทา หลบเลี่ยงอย่างไรล้วนพูดกล่าว แต่หากเราไม่ได้ทำใดผิด เหตุใดจึงต้องหลบเลี่ยงประหนึ่งทำตวามผิดเล่า”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางพยักหน้าด้วยตวามเข้าใจ นางไม่ติดว่าท่านหมอเมิ่งจะสามารถเข้าใจปัญหานี้
