หม้อของเรา และพี่หญิงของข้ าก็ได้รับบาดเจ็บเพื่อปกป้องข้า”
กล่าวถึงตรงนี้ จางชุนเถาก็ตาแดงก่ำ “พี่หญิง ท่านเจ็บหรือไม่?”
ตอนนั้นยังไม่เห็นบาดแผลของจางซิ่วเอ๋อ จางซุนเถาจึงไม่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อจะได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้
เนี่ยหย่วนเฉียวมองแล้วพูดกับเถี่ยเสวียน “ไปซื้อยารักษาแผลไฟไหม้”
เถี่ยเสวียนพยักหน้าแล้วกล่าว “ขอรับ”
จางซิ่วเอ๋อจึงรีบพูด “ไม่ร้ายแรงหรอก อย่าลำบากเลย”
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้ว “ร้ายแรงมาก”
“ไม่ร้ายแรง” จางซิ่วเอ๋อมองไปยังบาดแผลที่แขนของนางแล้วพูด
แม้จะมีตุ่มพุพองเล็ก ๆ น้อย ๆ ทว่าไม่รุนแรงมากนัก ไม่กี่วันก็ดีขึ้น ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ หากร้ายแ แรงมากนางคงสังเกตเห็นไปแล้ว
แต่แผลไหม้นี้ ไม่ว่าจะร้ายแรงหรือไม่ร้ายแรงก็เจ็บมากจริง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวเหลือบมองเถี่ยเสวียนแวบหนึ่ง
เถี่ยเสวียนเข้าใจในทันที เขามองไปยังท้องฟ้าแล้วกล่าว “วันนี้อากาศไม่เลว เช่นนั้นข้าจะออกไปพักผ่อน”
ขณะพูด เถี่ยเสวียนก็หายตัวไปไม่เหลือแม้กระทั่งเงา
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเถี่ยเสวียนไปทําอะไร นางจึงกล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย “นี่มันยุ่งยากเกินไปแล้ว”
“เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าผู้ใดเป็นคนรังแกเจ้า” เนี่ยหย่วนเฉ
