้สึกผิดต่อท่านหมอเมิ่งอยู่บ้าง
รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของท่านหมอเมิ่ง “ได้ยินว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ? ขอข้าดูหน่อย”
จางซิ่วเอ๋อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของท่านหมอเมิ่ง ก็นึกถึงสิ่งที่เขาพูดกับตัวเองครั้งล่าสุดในทันใด
สีหน้าของนางดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง นางเห็นท่านหมอเมิ่งแสดงสีหน้าสงบนิ่ง ในใจก็ถอนหายใจ จด้วยความโล่งอก
ในใจคิดว่าคงเป็นเพราะตนเองเข้าใจผิดอะไรบางอย่างเป็นแน่
ไม่ว่าอย่างไร เวลานี้นางก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ยิ่งหลบก็ยิ่งแปลก มิสู้ให้ท่านหมอเมิ่งตรวจดูตนเองอย่างสง่าผ่าเ เผยเสียดีกว่า!
จางซิ่วเอ๋อนั่งลงที่โต๊ะใต้ต้นหวายฉู่ พร้อมเลิกแขนเสื้อของนางขึ้น แล้วยื่นแขนของตนให้
ท่านหมอเมิ่งลดสายตาลงจากใบหน้าของนางก่อน จากนั้นจึงเอื้อมมือไปแตะแผลพุพองบนแขนของจางซิ่วเอ๋อ
…………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
กลิ่นน้ำส้มแรงมาก ไม่มีใครได้กลิ่นกันเลยเหรอคะ กลิ่นคลุ้งไปทั้งลานบ้านแล้วนะ
ไหหม่า(海馬)
