ียงของเนี่ยหย่วนเฉียวหนักอึ้ง “เหตุใดเขาถึงมาที่นี่?”
เถี่ยเสวียนพูดอย่างรู้สึกผิด “นายท่าน ข้าบังเอิญเจอท่านหมอเมิ่งพอดี เขาถามข้าว่าออกไปทําอะไร ข้า… ข้า.. ..” เป็นเพราะความปากพล่อยของเขาที่พูดออกไป ฮือ ๆ คราวนี้เจ้านายจะโกรธหรือไม่?
เถี่ยเสวียนลูบลำคอของเขา แล้วรู้สึกได้ถึงลมเย็นที่พัดวูบขึ้นมา
เจ้านายจะไม่กระชากศีรษะของเขาออกมาเตะเป็นตะกร้อใช่ไหม?
ก่อนที่จะรอให้เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวอะไร จางซิ่วเอ๋อก็เดินออกมาจากห้อง “อะไรคือเขามาที่นี่ได้อย่างไร? เป็นเ เรื่องผิดปกติหรือที่ท่านหมอเมิ่งจะมาหาข้า?”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินเนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวเมื่อครู่ แม้ว่าเนี่ยหย่วน เฉียวจะไม่ได้พูดอะไร แต่จากคําพูดของเนี่ยหย่วนเฉียว นางสัมผัสได้ถึงความเป็นศัตรูและไม่ต้อนรับ
หากคนผู้นี้เป็นคนอื่นก็ช่างมันเถิด
แต่นี่คือท่านหมอเมิ่ง!
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าท่านหมอเมิ่งดูแลตนเองและจางซิ่วเอ๋อคนเดิมเป็นอย่างดี เดิมทีนางจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
นอกจากนี้ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เนื่องจากข่าวลือเหล่านั้นในหมู่บ้าน จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่านางมีส่วนที่ท ทำให้ท่านหมอเมิ่งเดือดร้อน จึงรู
