องจางชุนเถาด้วยความพึงพอใจ ตนไม่เคยนึกเสียใจกับเด็กสาวผู้นี้เลย
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ว่าการลงมือกับจางชุนเถานั้นเป็นไปไม่ได้ จึงได้แต่มองจางซิ่วเอ๋อเท่านั้น
แต่จางซิ่วเอ๋อคือใครกัน จะสามารถพูดในสิ่งที่ไม่ต้องการพูดเพราะสายตาของเนี่ยหย่วนเฉียวได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อล้างแขนของนางอย่างเรียบร้อยและกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่คนเดียวในลานบ้าน สีหน้าฉายแววผิดหวัง
เขาแค่อยากทำดีกับจางซิ่วเอ๋อ แต่จางซิ่วเอ๋อกลับหลีกเลี่ยงความดีของเขาเสมอ นี่ทําให้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกข ขมขื่นในใจเล็กน้อย
มันเป็นรสชาติที่แปลกประหลาดมาก เขาไม่เคยลิ้มรสมันมาก่อน
ในตอนนั้นเอง เถี่ยเสวียนก็เดินกลับมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
เนี่ยหย่วนเฉียวชําเลืองมองเถี่ยเสวียนแวบหนึ่ง “ไม่ใช่ว่าให้เจ้าไปซื้อยาหรอกหรือ? เหตุใดถึงกลับมาเร็วนัก?” หร รือว่าเจ้าเด็กนี่จะไม่ซื้อยาตามคําสั่งของเขา?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวก็มีสีหน้าเย็นชา
เถี่ยเสวียนกล่าวเสียงต่ำ “นายท่าน ได้ยาแล้ว”
“ยาล่ะ?” เนี่ยหย่วนเฉียวถามด้วยความสงสัย
เถี่ยเสวียนชี้ไปยังทิศทางของประตูอย่างสำนึกผิด “มานี่แล้ว”
ระหว่างที่พูด ท่านหมอเมิ่งก็เดินเข้ามาจากนอกประตู
เส
