ก็เรียกข้าเป็นท่านลุงเฉียนเถิด เถ้าแก่อะไรจำเป็นที่ไหนกัน” เถ้าแก่เฉียนกล่าวพร้อมโบกมือ
จางซิ่วเอ๋อนึกถึงคำที่เถ้าแก่เฉียนกล่าวต่อหน้าคนอื่นว่านางคือหลานสาวของเขา เช่นนั้นหัวใจพลันอบอุ่นขึ้น นางจึงเอ่ยขึ้น “ท่านลุงเฉียน”
หลังจากเหตุการณ์นี้ ความสัมพันธ์ระหว่างจางซิ่วเอ๋อและเถ้าแก่เฉียนก็ได้ก้าวหน้าไปอีกขั้น ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ความสัมพันธ์เพียงคู่ค้ากันอีกต่อไป
ทั้งสองพี่น้องกินขนมและดื่มชากันที่นี่
หลังจากรอให้เสี่ยวเอ้อขนของกลับมาเสร็จสิ้น จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาจึงกล่าวคำลา
ใครจะรู้ว่าเกวียนลาของจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาจะถูกขวางเอาไว้หลังจากที่พวกนางออกจากเมือง
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและมองชายที่อยู่ตรงหน้าของตน “ฟู่ต้าเตา เจ้ายังไม่เข็ดหลาบอีกหรือ? เจ้าจำไม่ได้หรือไรว่าเกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้เจ้ายังคิดรบกวนข้าอยู่งั้นหรือ?”
ด้านข้างของฟู่ต้าเตามีชายคนหนึ่งปากแหลมแก้มลิง ชายคนนั้นจับจ้องจางซิ่วเอ๋อและพูดว่า “สตรีผู้นี้หรือที่บอกว่าเป็นหลานสาวของเถ้าแก่ที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี?”
ฟู่ต้าเตายิ้มพร้อมพูดว่า “พี่เขย ย่อมเป็นนาง!”
จางซิ่วเอ๋อมองดูชายคนนั้น เสื้อผ้าของเขาทำจากวัสดุที่ยอดเยี่ยม และในพ
