ถกล่าวยอมรับตรง ๆ ได้ เช่นนั้น จึงคิดถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด
อย่างน้อยก็ต้องถ่วงเวลาไว้จนกว่าจางชุนเถาจะพาเถ้าแก่เฉียนมาถึง
เมื่อนึกถึงเถ้าแก่เฉียน จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกมั่นใจขึ้นเล็กน้อย
นางรู้สึกว่าเถ้าแก่เฉียนไม่อยากที่จะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ แต่หากเถ้าแก่เฉียนได้รับรู้ว่ามีบาง งอย่างเกิดขึ้นกับนาง เขาย่อมไม่อาจเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ได้
จะเกิดอะไรขึ้นหากนางต้องจ่ายเงินให้กับฟู่ต้าเตาคนนี้ แล้วหลังจากนั้นใครจะขายเครื่องเทศให้กับ เถ้าแก่เฉียน?
จางซิ่วเอ๋อแอบคิดในใจว่าตราบใดที่เถ้าแก่เฉียนสามารถช่วยเหลือตนได้ นางก็จะให้ความโปรดปราณกับเถ้ าแก่เฉียนอย่างเต็มที่ แล้วยิ่งไปกว่านั้นนางจะจัดหาเครื่องเทศให้เถ้าแก่เฉียนมากขึ้นด้วย
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อแข็งข้อ ฟู่ต้าเตาก็ลอบสบถอยู่ในใจ
จางซิ่วเอ๋อเป็นเพียงแม่นางน้อยตัวเล็ก ๆ ไม่ควรมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่มิใช่หรือ? แต่ถึงแม้มีภูมิหลังขน นาดไหน เขาก็ไม่คิดเกรงกลัว!
ไม่มีใครรู้ว่าฟู่ต้าเตากำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้าของเขาดูสงบนิ่ง แต่รังสีความก้าวร้าวของเขากลับย ยิ่งแผ่กระจายออก
“ข้าจะบอกอะไรให้ ถ้าวันนี้เจ้าไม่มีคำอธิบาย พวกเราจะจับกุมเจ้า แล้วถึงเวลานั้นข้าก็จะข
