ายเจ้าเพื่อน นำเงินไปเลี้ยงดูเมียและลูกของข้า!” ฟู่ต้าเตากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
จางซิ่วเอ๋อพ่นลมหายใจเย็นชาพร้อมกล่าวตอบ “หากคิดให้ข้าอธิบายก็ย่อมได้ อย่างน้อยไปพบหัวหน้าเจ้า า จากนั้นก็ไปที่สำนักปกครองเพื่อทำให้มันกระจ่าง ถึงตอนนั้นท่านตุลาการกล่าวเช่นไร พวกเราก็ได้แต่ทำ ำตาม หากข้า จางซิ่วเอ๋อ สังหารผู้อื่นจริง ต่อให้ต้องถูกตัดหัวข้าก็ไม่บ่นแม้ครึ่งคำ!”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เสียงของจางซิ่วเอ๋ออ่อนลงเล็กน้อย แต่แล้วนางก็พูดขึ้นเสียงดังฟังชัด “แต ต่ถ้าใครบางคนมีเจตนาแอบแฝงเล่นลูกไม้บางอย่าง เป็นเช่นนั้นแล้ว… ท่านตุลาการย่อมไม่ยกโทษให้คนเหล่านี้ อย่างเมตตาแน่!”
“แม่นางน้อย เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่าสำนักปกครองถูกควบคุมโดยตระกูลของเจ้าหรือ? เจ้าเป็นใคร ? บอกเลยว่าหยุดฝันเฟื่องเสีย! ถึงเจ้าจะไปร้องป่าวประกาศที่สำนักปกครอง แต่ท่านตุลาการย่อมไม่มีทางร รับฟัง! ตอนนั้นพวกเขาย่อมเข้าข้างข้า ตัวข้าฟู่ต้าเตานั้นเป็นใคร? เจ้าไม่ใช่คนที่จะสามารถรบกวนข้า ได้หรอก แม่นางน้อย หากเจ้าฉลาดก็รีบจ่ายเงินเพื่อชดใช้และสาบานว่าจะไม่มาขายพะโล้ที่นี่อีก เป็น เช่นนั้นข้าจะยอมไว้ชีวิตเจ้าก็ได้!” ฟู่ต้าเตากล่าวเหี้ยมเกร
