ียม
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมา “เจ้าหมายความว่าทั้งเจ้าพนักงานและท่านตุลาการจะไม่จัดการกับคดีนี้อย่างเป็นธรร รม? เจ้าหมายความว่าเจ้ามีสายสัมพันธ์ที่จะทำให้ท่านตุลาการเข้าข้างเจ้างั้นหรือ? เกรงว่าเจ้าจะปากสว่างเ เกินไปแล้ว!”
“อะไร? เจ้าไม่เชื่องั้นหรือ?” ฟู่ต้าเตาตะคอกเสียงดัง
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมา “เจ้ากำลังพูดในที่แจ้งว่าเจ้ามีสัมพันธ์กับเจ้าพนักงานและท่านตุลาการด้วยการต ติดสินบนไม่ใช่หรือ? ไม่รู้เลยหรือว่าความผิดฐานติดสินบนเจ้าพนักงานคือสิ่งใด?”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้อะไรนักเกี่ยวกับกฎหมายของราชวงศ์นี้ แต่สิ่งหนึ่งที่จางซิ่วเอ๋อมั่นใจมากก็คือไ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคของราชวงศ์ใด การติดสินบนคือสิ่งเลวร้าย
ใบหน้าของฟู่ต้าเตาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง “เจ้าอย่าคิดใส่ร้ายผู้อื่นนะ! ข้าเพียงกล่าวว่าไม่เกรงกลัวเ เจ้าเท่านั้น ต่อให้ไปที่สำนักปกครอง ข้าก็ย่อมมีเหตุผลเหนือกว่า! สำหรับเจ้า เจ้าก็เป็นได้เพียงฆาตกรโ โฉดผู้หนึ่ง!”
“หยุดวาจาไร้สาระเสีย พวกเจ้าสองแม่ลูกเมื่อครู่ยังมีโทสะ ไม่ใช่กล่าวหรือว่าไม่เกี่ยวข้องใดกับข้า ต่อให้เกี่ยว ข้าก็ไม่ใช่ฆาตกร แต่เป็นเจ้า… ที่กล่าวหาว่าข้าแทบอดใจไม่ไหวสาปแช่งพวกเจ้าสองแม่ลูก กจนตายตก!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวคำ
