กลับมาหาเรื่องข้าแค่คนเดียว”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้ออกไปก็ยิ่งช่วยให้คนจำพวกที่ยังลังเลอยู่มั่นใจขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะซื้อด้วย” มีคนกระเถิบเข้ามา
ยิ่งมีคนซื้อมากขึ้น คนที่ซื้อตามก็มีมากขึ้น
หญิงชราเห็นแบบนั้นก็พบว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ นางจึงคลานขึ้นมาจากพื้นและก้มตัววิ่งออกไป
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นแล้วคลี่ยิ้ม “ทุกคนเห็นหรือยัง คนไร้เหตุผลหนีไปเองเสียแล้ว”
“ใช่ ๆ คนผู้นั้นจะหน้าด้านไปหน่อยกระมัง เห็นผู้อื่นขายดีก็มาเล่นตุกติก”
“แม่นางซิ่วเอ๋อ เจ้าต้องขายหมูพะโล้ต่อไปเรื่อย ๆ นะ เดี๋ยวนี้ภรรยาข้าชอบกินหมูพะโล้ของเจ้ามาก”
ทุกคนกระตือรือร้นขึ้นมาในบัดดล
จางซิ่วเอ๋อเองก็ใจกว้าง “ในเมื่อชอบกินข้าจะแถมให้เจ้าสักนิดแล้วกันนะ”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็ตักหมูอีกหนึ่งชิ้นเพิ่มเข้าไป
หมูพะโล้ของจางซิ่วเอ๋อแพงไปนิดก็จริง แต่จางซิ่วเอ๋อไม่เคยขายโดยโกงน้ำหนักเลย และบางครั้งอาจจะให้เพิ่มด้วย จุดนี้ช่วยให้ทุกคนสบายใจมากขึ้น
นางยอมขายเนื้อหมูให้แพงขึ้น แต่ไม่ยอมโกงน้ำหนักเด็ดขาด
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของอุปนิสัย
แต่เกี่ยวพันถึงชื่อเสียง
หากถูกลือกันไปในทางที่โกงน้ำหนัก ต่อให้ขาย
